سه سال و نيم از روزي كه خواننده اولين يادداشت آني دالتون شديد، مي گذرد. در اين مدت چيزهايي مرا آزار مي داد كه اغلب دختران وبلاگ نويس با آنها آشنايي دارند.

شايد تنها من بدانم كه قرار دادن تمام ماجراهاي دوران ترشيدگي ات زير ذره بين ديگران، چه فرآيند فرساينده اي است، به خصوص بعد ازآن كه خيلي ها هويت واقعي ات را مي شناسند و البته اين يكي براي من مهم نيست كه اگر بود در اجتماعات وبلاگي حاضر نمي شدم. نكته آزاردهنده، نوع نگرش بعضي آدمهاست كه از ديدگاه خودشان حرف هايت را داوري مي كنند و آن وقت درمورد خودت نظر مي دهند. خدا مي داند در اين مدت چه كامنت هايي را حذف كردم و چه پيشنهاداتي داشتم كه همه از بيماري جنسي خفته در جامعه ما خبر مي دهند. حتي اندرز به ظاهر دوستانه بعضي ها كه توصيه ات مي كنند به ازدواج، آزارم مي داد، چرا كه تو هرگز نمي تواني بدون شناختن تمام شرايط و ابعاد زندگي ديگري برايش نسخه بپيچي و محكومش كني و اين روزها دوران مجردي طولاني تنها مشكل من نيست، كه مشكل هزاران است و كورند آنها كه ريشه هاي اين معضل اجتماعي را نمي بينند و نابخردانه و بي انصاف، انگشت اتهام را به سوي سختگيري دخترها يا هوسباز شدن پسرها مي گيرند.

هرگز نخواستم در وبلاگي با اين مضمون دنبال شوهر بگردم. نمي خواستم جامعه دختران ترشيده متهم شوند به اين كه هركاري را فقط به هدف شوهريابي انجام مي دهند. نمي خواستم به خواستگارهاي اينترنتي جواب بدهم، مبادا دختر تنهايي كه قلم خوبي ندارد دلگير و از خدا شاكي شود كه چرا به او هم استعداد نوشتن نداده تا از اين راه شوهري پيدا كند.(البته اعتراف مي كنم در اين سه سال و نيم به سه تا و نيم از اي ميل ها و آف ها(!) جواب دادم !)

وقتي وبلاگم براي يك روز هك شد، بيش از هروقت ديگري رنجيده شدم. احساس كردم كه حريم خصوصي ام مورد حمله واقع شده. تا كي مي خواهيم خودمان را آدمهايي بافرهنگ و اصيل نشان بدهيم، درحالي كه الفباي احترام به شخصيت خود و حقوق ديگران را هم نمي دانيم؟

مدتي پس از افتتاح وبلاگ من، جهان نت پر شد از وبلاگ هايي با مضمون تنهايي و ترشيدگي. حالا مي شد سكان كشتي ترشيدگان را به ديگران سپرد!

شايد حق با آن دوستي باشد كه گفت من دچار مشكلات رواني شده ام. گاهي حس مي كنم سروكله زدن با حجم وسيعي اي ميل و كامنت از طرف آدمهايي با ديدگاه هاي متفاوت، و از طرفي صيانت از حريم اين اي ميل ها و كامنت ها كه ظاهرا براي بعضي ها از جمله‌ آن هكر كذايي جذابيت خاصي دارند، و از طرف دیگر درگیری های زندگی واقعی واقعا روح مرا خسته و بيمار كرده است، آن هم درست در روزهايي كه بيش از هر وقت ديگر به سلامت و آرامش روحم احتياج دارم.
مي خواهم براي مدتي بروم پي درمان(!) و شما را با ترشيده هاي ديگر وب تنها بگذارم. اين، حق من است، همان طور كه شما حق داريد منتظر بمانيد تا روزي برگردم، و يا با وبلاگي تازه همراهتان شوم، مثل دوستي تازه كه آشنايي با او مزه ديگري دارد، و يا در همين جا خبرتازه اي به شما بدهم، مثلا چاپ كتاب يادداشت هاي يك دختر ترشيده و درمان شدن نويسنده اش! در این مدت هر وبلاگی که با اسم من و بدون این که اینجا خبری از آن داده باشم دیدید، مطمئن باشید مال من نیست. در مورد کامنت هایی که با اسم من برایتان می گذارند هم دقت کنید. خیلی امکان دارد کسی با اسم من برایتان چیزی بنویسد.

تبصره: شنيدن خبري جالب از دنياي ترشيدگي كه آدم را به نوشتن وسوسه كند مي تواند دوره درمان را نيمه تمام بگذارد!