شاری شاخ و ڕووناکی شارێکه سنووری به گوڵه هێرۆی سهر بابهسهن و زامی سهر سینگی کێوی فهڕهنگ تهندراوه. بووکه شووشهیهک له باوهشی بهرائهتی خوێن و بهرامهی نهێنی باخچهکانی قارنێ دهورهیان لێداوه پهنجهی سڕ بووی برووسکی ئازادی له ههگبهی خهمی شهقامه سوورهکانی تارای سپی به سهر چاوانی کێشاوه. له نێو برینه تاڤگهییهکانی مناڵانی قهڵاتان دا ههردهم شنهی پیاسهی گیان له سهر دهستان دهلهرێتهوه. شارێکه پهڵهیهک به ڕووی شانازی و مێژوویهک که له بهر دهرگای ماڵی گورگ دانیشتووه نیگای به چارۆگهی ناز و قیبلهی له باشووره شهرمی ناو کۆڵانهکانی به ههنگاوی قورسی مهولوود بایهزیدی ههڵگیراوه له ستایشکردنی برینهکانی دا پهنجهی کهماڵ حهسۆ و قهڵهمی به بڕشتی گهلاوێژێکی مهندن. شارێکه له تۆماری چرا گڕ سۆزهکانی کۆماری بێدهنگی دا ناوی درهخته ناوی شاخه و ناوی به ناوی ههورازهوه نهخشاوه دڵی سوڵتان دادهخورپێ سووڵتان به یاقووب به گوێی مهمهد دا ڕازی ههرمان و داستانی ڕاستانی شاخ دهچرپێنێ شاخ له هزری مهمهد دا منداڵییه نیسێیهکی به سامه کاکه مارفه به سمێڵێکی قهترانی و جهمهدانییهکی کهج بهستوو فرهنجییه، پشتێندی کوێستانان خاڵ خاڵی براکهیهتی و بزهیهکی کاڵ له ههراو و ههتاو که له ئاسۆ دا گوڵی کردووه. شارێکه پڕه له تامی نێرگز و پڕه له بۆنی کهڵه پیاوانی غوربهت نشین. له بهر پێی شهقامه تهسکهکانی دا ههوێنی هاتنی خۆر و تاڤگهی کهروێشکهی گهنم پهنگی خواردۆتهوه. شارێکه لاسووره و باڵا بهرزه و ههناره وهک تیشک که ئێواران له دهرگای ههموو ماڵێک دهدا و بهیانی باشیان لێدهکا شارێکه له ههیئهتی مانگ له ترپهی دڵی چاوهڕوانان ئاخندراو له بهفر لێوڕێژ له ڕووناکی له بزه له کۆتر له ماچ له خوا له پهیکێک شهراب و شێعر وهکوو گۆرانی وهکوو گیان وهکوو حهسرهتی ههژار شارێکه شارێکه شارێکه.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
تهمهن
تهنیاتر لهو بهردانهی له یادی ههور سڕاونهتهوه
گوێت له هیچ نییه
گڤهی خهون نهبێت
بێدهنگیی دڵت به هاژهی تاڤگهیهک
بش
ک
ا
یێ
مردن ههناسهیهک دهبوو
پڕ له باران .
ئاو له بهرد به تهمنتره
تۆ
لهههردووکیان
پیرتر
+ نوشته شده در ساعت توسط |
( ندا را بخاطر بسپار )
فریاد در گلویم می شکند
آواز خوش هزار ترانه را
ونک - اقیانوس
ولیعصر - گلوله
انقلاب - خون
هفت تیر - مرگ
آزادی - بهشت زهرا
روحم در سنگ فرش این خیابان گم شده است بانو
آدرس اشتباهی می دهند
اینجا کهریزک است
تکه جا مانده از بهشت
آدرس اشتباهی می دهند
نامم در لیست نیست
1- سیب
2- انسان
3- عصیان
.
.
.
تا کی در ناکجای این جهنم سنگفرش این خیابان را با روحم خون مال می کنند ؟
تا کی بانو ؟
بانوی سنگفرش ها ؟!
بگو رهایم کنند
+ نوشته شده در ساعت توسط |
ههر بژی جگهره!!
بژی جگهره!
ئهو کاتهی که،
خهمی دڵم بهرهبهره،
له گهڵ تۆ دا تێکهڵ ئهبێ و...
ههر بژی جگهره!!
+ نوشته شده در ساعت توسط |
امشب يكي از شبهاي پر از غصه و بوي ميخك و انار و كمي هم گريه است
حسابي دلم براي خودم تنگ شده است مي خواهم به ايوان تنهاييمان بروم و به خودم بگويم بابا دمت گرم سگ جون سونامي وحشتناكي از يك سو فضاي جامعه و از سوي ديگر سرتا پاي وجودم را فراگرفته است. علاجي نيست آغاز همه چيزاز صرف مصدر« شدن» و گزينش گزاره زندگي يعني سخترين انتخاب ،شروع شد. تازگيها فقط دارم به اين فكر ميكنم كه ساختاراستبدادي ذهن انسان ايراني زاده و زاينده ساختار حقوقي و سياسي استبدادي در اين مملكت است. ديگه حوصله ندارم. از همه شماها كه فكر ميكنيد خيلي مي فهميد بدم مي آيد. اي كاش مي توانستم يك لحضه، فقط يك لحضه همه آنها راعاشق خواب هفت سالگي، انار، بقچه اقاقي ، ميخك ، خاك ، باران ، بوي گل، آيينه، آب ، سكوت ميكردم اي كاش مي توانستم...
اي كاش
+ نوشته شده در ساعت توسط |
((........)) شاعیرێکی نهزۆک له بهرزایی کێوێکی ڕهق ویستی نهخشهی وڵاتێکی بهردیی بکێشیتهوه نه کێو ڕازی بوو ببێت به شێعر و نه شاعیر توانی بستێک وڵات له سهر بهردێک بنووسێت. (ش. ش)
+ نوشته شده در ساعت توسط |
دریغ از یک یادگاری. تبریک. تسلیت. فاتحه. حتی لعن. - خیلی وقت است است مطالبم بی تصویر شده اند. مثل خودم که حتی دیگر تصویر و تصوری برای کسی نیستم.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
نهمتوانی له جێژوانی فرمێسک و ههنیسکهکانت دا پهنجهیهک گهزیزه بکهم به دیاری دهستم کورته بمبووره با بمێنێ ههر کات چهند وشهی له دایک نهبوو
له ساماڵێک دا تووشم هاتن جوابی ههموو دڵهڕاوکییهکانت ههر به کهرامهتی شێعرێک دهدهمهوه خۆت دهزانی لهو ساتهوه به بۆسهی تاریکپهرستانی کۆڵان مهیلی چهپکه گهنم و خهندهکانت ناوه پهنجهکانی منیش خامه ناگرن. دهزانی لهو ساتهوه تووشی فهرامۆشی بووم و هیچ ناو و نیشانێک له کۆتر و کۆرپه و کاکۆڵت له یادم دا نهماوه؟! هیچ گرینگ نییه ئهگهر زریان نهیتوانی حورمهتی ساباتهکهمان ڕابگرێ و کزهبایهکی سارد لهم دووڕێیانی مهرگ و یاده دا بۆ چرکهیهک بهرۆکی ڕیبهندانی لێ گرتین. ده پێم بڵێ بۆ؟! ههرێمی ماچهکانمان هێنده ناسکه شهوپهرستان تاقهتی دیتنی خۆریان نییه یان کهروێشکهی گهنم و باڵ لێدانی کۆتر نیسێیان لێ دهکا؟ ئهگهر وایه ·
"تهشی باده و برووسکهکهت له ڕانی
ئاسمان بخشێنه"
+ نوشته شده در ساعت توسط |
تووڕە مەبە باوانم! لە سەر گۆنای ئەم ڕێیە بوەستە و هەر ڕێبوارێکت دی باڵەکانتی بۆ بکەوە و بڵێ ئێرە ساباتی ئێمەیە پڕە لە
ئەوین وپەخشان و ساڵانێکە پرچی هەتاومان تێدا هۆندۆتەوە. بڵێ وەڕەس بووین هێندە لە تارمایی دا بێدەنگیمان کردە زایەڵەی لووتکە و ئەرخەوان و
دارستان. بە داوێنیان دا بنووسێ و بڵێ میوانی فرمێسکەکانمان بن بە
سێبووری کوێستان سوێند ناهێڵین
ڕەهێڵەی باران
لە برووسکەی هەور و بەهار دا بتاندۆزێتەوە. چووزانم باسی سەراپەردەی دەریایان بۆ بکە و بڵێ لە ژێر پەنجەی ئەفسانەیەک دا و لە سەر شاباڵی
مرواری بە سەدەیەک لە غوربەتی کۆتر دا دەگەنە ئەو شوێنەی
وا تاوس لێی دەژی. دەزانی ئەگەر میوانمان نەبێ زوڵفی سەبا لێمان زیز دەبێ و تازە بە مەداری خەم دا قەت سەر لەو کاولاشە کۆنە هەڵناهێنێتەوە؟! دەزانی ئەگەر میوانمان نەبێ دایکی شەهید دەست لە پەلووپۆی خەونەکانمان هەڵناگرێ؟! مەگەر نازانی بێتوو پڕشەنگی خۆر لە بیر کەین گەنم لە
باوەشماندا تازە قەت شین نابێ؟! گەر تۆ نەبی کێ لە خەڵکی کۆمارە ساواکەی کوردستان بپرسێ لە کەیەوە شۆڕش وشێعر و شەیدایی
دەستەملانی یەک بوون و
بەیانیان زۆر زوو بە باڵای ئەم خاکە دا گریان؟! کێ هەیە ئایەتی ئەنفال بخوێنێتەوە و بزانێ
دەم چاوی شکۆداری دیکتاتۆڕ کەی لە
ئاوێنەی ئەم وڵاتە دا بەختەوەریمان پێ دەبەخشێ؟! دەزانی هەر چەندە دیوانی نالی بخوێنینەوە ناتوانێ
تیشکێ لە مێهرەبانی میوانمان پێ ببەخشێ؟ من ئۆقرەی تراویلکە گرتوومی ئەگینا
ترپەی دپی غەریبانم لە هەموو مۆسیقایەک پێ خۆشترە. گۆرانییە نێرگزییەکانی دایکم لێ ناگەڕێن دەنا
هەموو کۆڵانە سەوزەکانی مناڵیم دەکردە
تاقە یەک شاباش بۆ چاوەڕوانی. بەهای ئەم تێکشکانە چەندەیە باوانم؟! نیوە شەوی پەپوولە و شەم کەی دەبێت بە ڕۆژ؟! کێ هەیە نامەکانی غوربەتی فەرەیدوون*بۆ یەسنا بەرێتەوە؟! کێ هەیە پێت بپێ تۆ کە لە
قوژبنی نزاکانت دا دوعا بۆ سەرفرازی ماسی دەکەی ئەدی
بۆ زەردە ڕەنگت؟! خەم مەخۆ دەگەڕێینەوە هەرێمی کەژاوەکانی چل چەمە و
دڵسۆزانە
بە ناخی گەلاوێژ دا ڕۆدەچین
هەنیسکەکانی نامرادی دەکەینە قاقا لە
سەر لێوی کچانی ڕەشپۆشی ئەم وڵاتە و بە ناو بەرزایی مەیخانەکانی بەفر دا سەردەکەوین و ئەم
جارەشیان پەیکێک لە کۆزەی شەراب و شێعر دەنۆشین و لە سەر
دەستی مانگ بە تریفە سوێند دەخۆین دڵمان
قەڵغانە بۆ هاتووچۆی سپێدە. 28/6/86 فەرەیدوون:مەبەُست فەریدوون ئەرشەدی شاعیری
هاوچەرخە کورده کە سەردەمێک نامەکانی
غوربەتی بڵاو کردەوە و بەردەنگەکەی یەسنا بوو.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
«نامەیەک بۆ ئێوە» دیسان
دەمهەوێ لەچاوتان بنووسم لەهەنارە شەرمنەکانی فرمێسک لە کۆتایی ڕازو ڕەوەی کۆترەکانی هەرچی پاییز و
ئێوارە دەمێکە تامەزرۆی خەسارەتی پیاسەی عەشقێکی بە
ساڵاچووم بەڵام دەستم هێشوی وشەکان ناگرێ. دەمێکە لە سەر مێحرابی ئەبرۆتان خەریکی
بەرائەتی شەرم و خەندە و خوناوی بەفرانبارین دەمێکە هاتووین چاومان لە مینابەندی ئاگربەس و شوێن پێی ئاشتی
خوازیتان بڕیوە ڕووخساری
ئەم ئێوارەتان لە
شەڕابی خەوف وتەکیەی دەروێشانی شێعر دا بەرامەی
ڕووبار وعیشوە و نازی لێ دەبارێ ئێوە
لە کۆنفرانسی دەریا دا خەیاڵتان
کرد بە حەقیقەت و حەقیقەت
تان کرد بە ئاواز ئەم جارەیان "دەریا چاوی لە ئێوە کرد تا شەپۆلی تووڕە و هەڵچووی بە گژ تۆڕی ڕاوچی
داکا" خوا
چاکتان بۆبکا ئێوە یەکەم کڕنۆشتان بۆ هەرەس و تاوان برد ئا...
ئەمجارەیان هاتووین و ناگەڕێینەوە هاتووین تەکلیفی بووکە شووشە و مناڵ
و خوا ڕوون کەینەوە ماڵتان
ئاوا خەونتان وەنەوشەیی مەرگتان سەوز چەپکە گوڵتان گەزیزە خۆ
شێعر ئیعترافی ڕەها بوون نییە! شێعرکۆترە شێعر بارانە شێعردەریایە
دەریا... ئێوە
نامووستان سێوە و بە هەپە داچوون ئێوە دووژمنتان ئەهریمنە و سیلەی تفەنگتان لە شێعر گرتووە بە
چاوتان قەسەم هەرچی نووسیم وانەی ژیانێکی مەحکوومە وبەس لێگەڕێن
با بنوێ هەتاو لێگەڕێن
با بڵێم بێ باک غیرەتمان
شەهادەتی خەرامان و سەفەری
خوێنمان دوزەخە
دوزەخ. «چکامه
ای برای شما»
یک شعر از:کاوه حسن پور
ترجمه از کردی:حسن اشعری- نقده برآنم
تا دگر باره از چشم هایتان تحریر کنم از
انارهای شرمسار اشک از
نهایت اسرار کبوتران هر پاییز و هر غروب دیریست
مشتاق گزند گردش حزن آلود یک
عشق سالخورده ام دستانم
اما برنمی تابد خوشە واژه ها را. دیریست
بر محراب ابرویتان درکار
برائت شرم و خنده و نم نم باران اسفندیم دیریست
باز آمده ایم و شیشه
بند آتش بس و آشتی خواهیتان را خیره
مانده ایم سیمای
این غروبتان از
شراب وحشت وتکیه ی درویشان شعر نکهت
رود و کرشمه می بارد در
کنفرانس دریا از
رویا حقیقتی ساختید و از
حقیقت آوازی وانگاه
دریا
در شما خیره ماند تا
موج خشمگین و سرکش خویش را به
جان تور صیاد افکند خداوند
خیرتان دهد آوار
و گناه را نخستین بار تعظیم نمودید آری...این
زمان آمده ایم باز و بازگشتی
در کار نخواهد بود آمده
ایم غبار
از چهرە عروسک شیشه ای و کودک
و خداوندگار بزدائیم خانه
تان آباد باد و خواب
هاتان بنفشه ای سبز
باد مرگتان دسته
گلهاتان گزیزه ای* شعر
آیت رهایی نیست! کبوتر
است و باران
است شعر شعر
دریاست دریا... شرافت
تان سیب است و دریغا
به راه خطا رفته اید شما
را خصم اهریمن است و دردا
تفنگ
هایتان شعر را نشانه گرفته اند سوگند
به چشم هایتان برآنچه
نگاشته ام ترانه
ای از یک زندگی محکوم است وبس! بگذارید
خورشید برآساید بگذارید
بی پروا سخن بگویم شهادت
خرامان است غیرت ما و سفر خون ما نهایت دوزخ.
15/5/85حسن اشعری - نقده
+ نوشته شده در ساعت توسط |
مي رفتم ومي دانستم اين راه را نهايتي هست.اين ديوار شيشه اي ميان من و«او» فرو مي ريزد.اما كي؟تمام اين منظره همچون يك بازي كودكانه به نظر مي رسيد
چند وقت است درراهم؟فقط اينها درخاطرم مانده،يك شب تاريك،كتابي ويكدختر سياهپوش.
معشوق اش را كشته بودند،كتاب بازگوكننده سرگذشت دختر بود،وقتي جنازهاش را مي بيند،از كتاب بيرون مي آيد،به اين دليل بود كه هيچ كس نتوانست آخر قصه را سر هم بياورد.ازهمان شبي كه آواره شد من هم سر در پياش نهادم.اين ديوار
شيشه اي به سان خار«مم وزين»*ميانماسبز شد.مدت ها از خودم پرسيده ام چرا به دنبال اين دختر سياهپوش راه افتاده ام؟به من چه كه چه بر سرش مي آيد، مي ايستادم .دورميشد،قلبم اما همچنان درراه بودومن هم سر در پيقلبم ميگذاشتم.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
برای «کازی» و قلب غریبش (از کولاک این پاییز نا به هنگام در حسرت مرگ بنفشه و نور) پامال مانده از تلالو برف و بهشت عاصی ز هق هق زمهریر اشک شمیم کلام یاس گون به فه و گیسوان سیاه پوش دختری در برآیینه ی حسرت کیست سرشک باران ِاندوه گل میخک حسرت سیب و انار؟ غربت اتاق عسلی ات قلمرو مرگ است و یک پاییز لجباز نیمه شبان شعر من تلخاب شیدایی و عشق است و نشانی ز برف در ضیافت خداوندگارو گناه ازلی سهم ماست تسلای ظلمت و ناکامی اندیشه ی ما حیران از شهادت نرگس و عشق و گل سرخ اندوه گرُ گرفته ی سینه سرکشت دانه دانه آبم می کند رفیق تو حریم سبز تار و مضرابی از لحظه های این عشق دلفریب می بخشی پرندگان سپیده دم را ترنم دلنشین خواب.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
حسين شيربگي ترجمه از کردی: حسن اشعری-نقده «شب ديجور» شدت سوز و سرما و ظلمت شامگاه توامان بر سر شهر بال گسترد. طبق معمول هر روز اين وقتها راهي خانه می شوم. هر چه تندتر ره مي پويم و بلندتر و سريعتر گام برميدارم انگار كه هنوز سر جاي اولم هستم و اين كوچه دور و دراز و پر پيچ و خم و تنگ به آخر نميرسد. اين باد سرد و سوزناك هم از يك طرف بدتر از سگي كه بخواهد گاز بگيرد پشت گردن و گونه ام را پياپي ميگزد و شرحه شرحه ميكند. دامن پالتويم در هجوم باد مرتب تكان ميخورد و بالا و پايين ميشود. تكه كاغذهاي زيادي به دست باد به هر سوراخ سنبه اي سرك ميكشد و هيچ كجا آرام و قرار نمييابند. باد فرصت يكجاماندن را به آنها نميدهد و دوباره اين طرف و آن طرفشان ميربايد. سه چهار سگ قهوه اي و خاك آلود و چركين در پناه ساختماني تنگ هم آرام گرفته اند. سوز باد چونان چاقويي و همچون يك تيغ تيز گونه ها، پيشاني و عرياني گردن را ميخراشد و ميچزاند. تاريكي بيشتر و بيشتر بال ميگسترد، درد پاها آزارم ميدهد و احساس خستگي ميكنم. سرما و خستگي باعث ميشود تندترگام بردارم. با هر بدبختي و مصيبتي كه شده ميرسم دم در خانه. به قصد پيداكردن كليد جيبهايم را مي كاوم. هرچه ميگردم اثري از كليد پيدا نيست، به نظر ميرسد آن را جاي جا گذاشته ام، در اداره يا خانه! بايد بر در بكوبم و زنگ را بزنم. دكمه زنگ را فشار ...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط |
مدرنیته،
ادبیات وناسیونالیسم قسمتی
ازگفتگوی ماهنامه ی " راسان" با" دکترفرهادپیربال" شاعرمعاصرکرد فرهادپیربال
متولدشهر" هولیر" درجنوب کوردستان است. درسال 1994
موفق به اخذمدرک دکترای ادبیات نوین کوردی ازانستیتوی کوردی پاریس شدوتاکنون 53 اثرادبی گوناگون
ازوی چاپ ومنتشرشده است. دراین گفتگووی نقطه نظرات وبرداشتهای خودرادرباره ی
مدرنیته ، ادبیات وناسیونالیسم ارائه داده است. به
نظرشماناسیونالیسم کوردی راسرانجامی نخواهدبود. آیااین ناسیونالیسمی را که شماازآن
بحث میکنیدهمچون ناسیونالیسم عشیره گرایی ویاناسیونالیسم تخزب گرایی موردشناسایی
قرارمیدهیدیابه مانندیک جنبش وحرکت ملی وفراگیربرآمده ازمردم؟ فرهادپیربال:
پیش ازهرچیزبایدیادآوری کنم که من سیاستمدارنیستم ودرراستای سیاست گام برنمیدارم.
برای من ناسیونالیسم بخش کوچکی ازدیدگاههای هنری به شمارمیرود. من میتوانم درخصوص
بینش ادبی خودونیزدرباره ی آفرینش ادبی
بحث کنم. درواقع به عقیده ی من ناسیونالیسم وحس کوردایه تی تنهاجزئی کوچک ازتمامی
آنچه که اندیشه هاوباورهای مراتشکیل میدهد به شمارمی آید. البته این به مفهوم آن
نیست که من درباره ی سرنوشت کوردستان صحبت نکنم. من میتوانم درموردناسیونالیسم
کورد اززمان صفوی ها، عثمانیها، قاجارها تامیرسد به دوران حاکمیت رضاشاه بحث کرده
وابرازعقیده کنم. امابه هرحال برای من ناسیونالیسم پدیده ی عمده ای به حساب نمی
آید. راسان
: گرامشی براین باوراست که درگفتمان روشنفکری، خاصه روشنفکری ویژه "
پارتیکولار" وزنده میتواندپیوند تنگاتنگی
باجامعه ای که درآن زنده گی...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط |
یک شعر از فریدون ارشدی و ترجمه از کردی: حسن اشعری نامه های غربت (نامه شماره2) اولین نامه به دستت نرسیده میدانم چشم به راهی و هر غروب رو به آبیدر می نشینی در کوچههای میزبان آفتاب. زمان نامه رسانی کبوتر نیست دیگر یسنا! اگر نه کبوتری می شناسم زبان غریبان را می داند و آشناست به راز و رمز مرزها بسان آن قمری که شامگاه بر می نشست در حیاط ما و روایت می کرد برای تو افسانهی سفر برف و تنهایی زمین را. *** دلخوشیهایت دگرگونه گشتهاند یا از برای تماشای ما در آسمان ستاره باران بی خیال تهدیدهای مادرت ماندهای؟! بزرگتر که شدی احساس می کنی غربت، زهر بی رنگی است هیچکس در میکدهها طلب نمی کند جرعهی خاطرهای به مزهی عشق مبادا برنجانی قلب باران را و بیگانه شوی با گنجشک سحرگاه. زندگی فرصت به کس نمی دهد به تماشا نشستن دگربارهی بال گنجشک و ماندن به انتظار به زیر نم نم باران را. مواظب باش گل روی پیراهنت را مبادا فرو ریزد به چنگال پائیز نامرد. نامهای گر فرستی این غریب غریبستان را نفرست به نشانی پیشین و این دوست پریشان حال دوستی بر می گزینم همراز باران کو می داند زبان سختی ها و تنهایی را همدمی باشد مهتاب شب انتظار را *** یسنا اینجا((بهار خنده زده و ارغوان شکوفه کرده است))* خندههای تو را ماند هنگام که احساس نمی کنی زندگی فاجعهایست بی در و پیکر. خدا می دانست که دنیا اناریست غمین و دلتنگ گل خندههای تو را آفرید. مبادا در روی کسی بخندی که غریبه است
به اسرار عشق گنجشک و بیگانه به راز وداع قمری با حیاط صنوبرها *** نامهام به دستت نمی رسد می دانم نامهای که با خون دل می نویسم اعتماد اما نمی توانم کرد به آواز درناها که می خوانند و می افشانند حدیث بازگشت ییلاق نشینان را و آوردن نامهام را به سوی تو. دومین نامه را در کوچههای میزبان آفتاب نوشتم، شب پاورچین پاورچین فرا می رسد و من بایدبه انتظار بمانم شبح یک خواب دیگر را مواظب خودت باش. 27/8/87 نامهکانی غوربهت (نامهی
دووههم) نامهی یهکهم نهگهیشته دهستت! دهزانم چاوهڕێیت و ئێواران له کووچهی خۆرنشیندا بهرهو ئاویهر دادهنیشی سهردهمی نامه ناردن به کۆتردا نهماوه، یهسنا! ئهگینا کۆترێ شک دهبهم زمانی غهریبان دهزانێ و شارهزای بڕینی سنووره، وهک ئهو قومرییهی، ئێواران دههاته حهوشهکهمان ئهفسانهی سهفهری بهفر و تهنیایی زهمینی بۆ تۆ دهگێڕایهوه *** نازانم دڵ خۆشیهکانت گۆڕدراون یان بۆ دیتنی مانگ له ئاسمانی پڕ ئهستێرهدا ههڕهشهی دایکت پشتگوێ دهخهی! دهبێ نهختێ گهورهتر بیت تا بزانی غوربهت ژارێکی بێرهنگه کهس له مهیخانهکاندا داوای چارهکێ بیرهوهری به مهزهی عهشقهوه ناکات نهکهی دڵی باران بشکێنی و چۆلهکهی بهر بهیان نهناسی ژیان، مهجالی دووجار دیتنهوهی باڵی چۆلهکه و وهستان لهژێر نهرمه باراندا به کهس نادات. ئاگات له گوڵی سهر کراسهکهت بێ، یهسنا نهکا به چڕنووکی پاییزێکی نامهرد ههڵوهرن. گهر نامهییهکت بۆ ئهم غهریبی غهریبستانه نارد بهو دۆسته سهر لێشێواوهدا و به ناو نیشانی پێشووم نهینێری ئهم جاره دۆستێک ههڵدهبژێرم هاوڕێی باران و شارهزای ههڵهمووت و تهنیایی و تریفهی چاوهڕوانی بێت *** لێره یهسنا! ههنار گوڵی کردووه، دهڵێی پێکهنینی تۆیه لهو کاتهدا که نازانی ژیان چ کارهساتێکی بێسهر و
بنه٬ خودا دهیزانی، جیهان ههنارێکه دڵتهنگ پێکهنینی تۆی خوڵقاند نهکهی بهرهو ڕووی کهسێ پێبکهنی نهزانێ چۆلهکه چهن جار ئاشق دهبێ و قومری لهبهر چی حهوشهیهکی پڕ سنهوبهر بهجێ دێڵێ! *** دهزانم ئهم نامهیهش ناگاته دهستت. گهرچی به خوێنی دڵم دهینووسم بهڵام ناتوانم به قسهی ئهو قوڵینگانه بڕوا بکهم که دهڵێن کوێستانچی دهگهڕێنهوه نامهی منت بۆ دێنن. نامهی دووهم له کوچهی خۆرنشیندا نووسرا شهو کهم کهم دادێ و دهبێ خۆم بۆ مۆتهکهی خهونێکیتر ئاماده بکهم، ئاگات له خۆت بێ! فهرهیدوون ئهرشهدی
+ نوشته شده در ساعت توسط |
تقدیم به همهی دور افتادهگانی که دل با وطن خویش(کردستان) دارند. فریدون ارشدی ترجمه از کردی: حسن اشعری نامههای غربت نامهی(3) غم مخور یسنا کاکل انتظارم را، بر نمی آشوبد فراق پرده را به یک سو بزن و بنگر چگونه یادگارهایم بر دیوارهای کاهگلی غروب ناپدید می شود ترا که ترک می گفتم بر دیوار کاهگلی محلهمان نوشتم کوچهی خواب و ترانه است کوچهی ما نمی دانم قلب اناری ترا اینک نغمهی کدامین آواز خوان سرخوش بر می افشاند قلب من همچون انار آخر پاییز ترک برمیدارد به گریههای کودکی لجباز تو یسنا، مواظب روشنایی آفتاب و دل تنگی های کوچه باش من می نشینم در سایه سار این درخت پرتقال تا بگویم رهگذران خستهی دیار خواب را، زندهگی، بوئیدن شمیم پرتقال تنهائیست. در شبی بی مهتاب بر در اگر زدند زنهار، یسنا زنهار، مگشای در را آنهایی که پرپر می کنند پروانه خواب هایت را با خود ندارند نامهی مرا و نمی دانند نامههای من به نشانی سر پنجههای تو نوشتهاند یسنا، یسنا مگر با نام تو باطل گردد طلسم این غربت اگر نه در باغچههای غربت گل بابونهای نمی رویدو گل آفتاب گردانی هم. باغچهی غربت رامشگه حسرت قمری و هق هق چشمهساران است جادهی غربت در هیچ آبادی برف گرفتهای بی نصیب لنگر نمی اندازد مسافر غریب سجده نمی برد قامت هیچ ریحانهای را تو بهتر میدانی این قلب باران پرست پیش از آنکه خیال ستارهایش با خود برد چندان نبود ویرانه و آرام اگر نه گلکم طاقت می آورد هجوم این سراب خشکیده را مبادا یسنا مبادا گنجشک قلبت را به دست غربت شیدای جادهها دهی قلب غریبان نیست آشنا به عطر گل محمدی و نکهت پس از باران الا به وطن وطن، یسنا، وطن ویرانه کرده دل غریبان را در چایخانه مه گرفتهای به من گفت شاعری غمگین - با کس مگوی از نام و نشانی ات - در برهوت نماز باران و سیاه سال پرستش گل آنهایی که به دیدار تو، می آیند غریبه اند به موسیقی و بیگانه با میخک ها نمی دانند از راز سرکوفتن عقاب سرکش به صخرهها و نمی دانند از راز بازناگشتن چابک سواران از کوههای سخت گذر ترا که ترک گفتم یسنا می خواستم پهلوان قلب کوچک تو باشم با آرامش خیال پرده را به یک سو بزنی و به تماشا بنشینی مسافران شیدای تنهایی چنار و افسون مهتاب شب را آه یسنا... یسنا ترس و تاریکی درهم تنیده است کوچههای شهر را مبادا سراغ گیری از ستارهها و به جستجو آیی آواز بال کبوتران را مبادا بگویی با رهگذران سر مست سپیده و باران هر قهرمانی عاشق ستارهای رخشانی ست تنگ غروب پس از آفتاب همراه نسیم سر مست گل محمدی های غربت می کاویم بال کبوتران خسته را مگر واژهای، نامهای شاید نشانی یا بیم از خندههای تو آه یسنا، شادی های ما بس می نمود قمری ها و لبخند های غروب حیاط خانهمان را. گرچه خیال این ستارهها ویرانه کردهست خانهی دل مارا به یاد داشته باش یسنا به یاد داشته باش یسنا... چون شب فرا رسید بینداز پرده را و تن به روءیای کسانی ده اشارت ستاره اش باخود برد میدانم تو نیز همچو من و این برف نازک و این درخت غمگین کاج چشم به راه فاجعه ماندهای پیرمان می کند فاجعه و به چنگال مرگ می سپارد مارا غبار فاجعه بر نشسته گلکم بر دیدههای ما و ما ندانستیم جیک و جیک پرندهها و بغبغوی کبوتران و بوی باران مهربانتر از صفیر گلولههاست و دلنشین تر از گفتار سیاست مداری وراج در بی مهتاب شبی بر در زدند اگر زنهار، یسنا مگشای در را آنهایی که پر پر می کنند پروانه خواب هایت را با خود ندارند نامهی مرا و نمی دانند تو در خیال خیل شیفتگان رنگی ناپیدا به خواب رفتهای. 21/8/1387 ده قی نامه که به کوردی (نامهیسێیهم) که تۆم بهجێ هێشت نازانم ئێستا دڵه ههنارییهکهت دڵی من،وهک ههناری ئاخری پاییز تۆ یهسنا، منیش بهدیار ئهم دارپڕتهقاڵهوه دادهنیشم گهر شهوێکی بێ مانگهشهو یهسنا..یهسنا ڕێبواری غوربهت،بۆبهژنی هیچ ڕێحانهیهک سوژده نابات خۆت باشتر دهزانی یهسنا نهکهی یهسنا شاعیرێکی غهمگین له چایخانهی تهم گرتوو دا پێی وتم کهتۆم بهجێ هێشت یهسنا ئاخ یهسنا..یهسنا نهکهی بهڕێبوارانی مهستی سپێدهو باران بڵێی ههموو ئێوارهیهک، پاشزهردهپهڕ ئاخ یهسنا له بیرت بێ یهسنا دهزانم تهپو تۆزی کارهسات گۆڵهکهم،بهرچاومانی تهنی و گهر شهوێکی بێ مانگهشهو ئهوانهی پهپوولهی خهونت ههڵدهوهرێنن
خهم مهخۆ یهسنا
دووری کاکۆڵی چاوهوانیم تێک نادات
پهردهکه لادهو بڕوانه چۆن
یادگارهکانم لهسهر دیوارهکانی ئێواره پاک دهبنهوه
لهسهر دیواری کاگڵی گهڕهک نووسیم
-کووچهی ئیمه،کووچهی خهونو گۆرانییه-
بهدهنگی کام گۆرانیبێژی سهرخۆش دهگوشرێ
به گریانی منداڵێکی لاسار شهق دهبات
ئاگات له ڕووناکیی زهردهپهڕو
دڵتهنگیی دیوارهکانی کۆڵان بێ
تابهڕێبوارهماندووهکانی دیاری خهون بڵێم
ژیان،ههڵمژینی بهرامهی پرتهقاڵێکی تهنیایه
لهدهرگایاندا
ئامانهیهسنا،ئامانهدهرگا نهکهیتهوه
ئهوانهی پهپوولهی خهونت ههڵدهوهرێنن
نامهیمنیان پێ نییهو ناشزانن
نامهکانی من،بهناونیشانی سهرپهنجهکانی تۆ نووسراون
مهگهر بهناوی تۆوه تلیسمی ئهم غوربهته بهتاڵ بکرێتهوه
ئهگینا باخچهی غوربهت،نهبهیبوونی لێ دهڕوێ،نهگوڵهبهڕۆژه
باخچهی غوربهت پڕله حهسرهتی قومری و پڕلهههنسکی کانییه
جادهی غوربهت..لههیچ گوندێکی بهفرلێدراوی تهریکدا لهنگهر
ناگرێ
ئهم دڵه باران پهرهسته...پێش ئهوهی خهیاڵی ئهستێرهیهک بیبات
ئهوهنده کاول و ئهوهندهش بێ ئارام نهبوو
ئهگینا گوڵهکهم
بهرگهی زریانی ئهم وشکه سهرابهی دهگرت
نهکهی مهلیچکی دڵهکهت...بهغهریبی شهیدای جادهکان بسپێری
دڵی غهریبان جگه نیشتمان..نهگوڵهباخ دهناسێو
نهبهرامهی پاش باران
نیشتمان یهسنا..نیشتمان دڵی ههموو غهریبانی کاول کردووه.
-ناونیشانی خۆت بهکهس مهڵێ-
لهقاقڕی نوێژی باران و سیاساڵی پهرهستنی گۆڵدا
ئهوانهی دێنهدیدارت
نهمۆسیقا دهناسن،نهسێبهری دار مێخهکیان خۆش دهوێ
ئهوانه نازانن،ههڵۆی عاسێ
لهبهر چی خۆی بهزناردا دهداو
ناشزانن شۆڕهسواران بۆچی
لهههڵهمووتی ههزاربهههزارهوه ناگهڕێنهوه
ویستم پاڵهوانی دڵه بچکۆلهکهت بم
تابهئاسودهیی پهردهکه لادیتو
ڕیبوارانی ئاشقی تهنیایی چنارو ئهفسوونی مانگهشهو ببینی
ترس و تاریکی
ههموو کوڵانهکانی شاری قۆرخ کردووه
نهکهی شهوانه،شوێن پێی ئهستێره ههڵبگریو
بۆ دهنگی باڵی کۆتر بگهڕێی
-ههر قارهمانێ،گیرۆدهی ئهستێرهیهکی گهشه-
لهگهڵ سروهیهکی مهستی گۆلهباخهکانی غوربهتا
ژیر باڵی چی کۆتری ماندووه دهیپشکنین
بهشکوو،وشهیهک،نامهیهک
بهشکوو بزهیهکی تۆی لهگهڵدا بێ
شادیهکانمان،بهشی ههموو قومری و خهندهی ئێوارانی
حهوشهکهمانی دهکرد
کهچی خهیاڵی ئهم ئهستێرهیه
ماڵ و دڵی کاول کردین
له بیرت بێ... شهوانهپهردهکه دابدهو
خۆت بهخهیاڵی ئهو کهسانه بسپێره
که چاو بڕکێی ئهستێره بردیانی
تۆش وهکو من و ئهم بهفره تهنکهو ئهم دارکاژه خهمگینه
چاوهڕێ کارهساتێکی
کارهسات پیرمان دهکاو
کارهسات دهمانمرێنێ
نهمانزانی
جریوهی مهل و گمهی کۆترو بۆنی باران
گرینگتره له تهقهی تفهنگو جوانتره له وتاری
سیاسهتمهدارێکی
سهرقاڵ.
دهرگای ماڵیان کوتا...ئامانه یهسنا،دهرگا نهکهیتهوه
نامهی منیان پێ نییهو ناشزانن
تۆ بهخهیاڵی ئهو کهسانهوه نووستووی
کهشهیدای ڕهنگێکی نادیارن.
فهرهیدوون ئهرشهدی
+ نوشته شده در ساعت توسط |
<<بێدهنگی وهرز له دهنگی بازنهیی ـ دا>> بفڕه ئهی سهوزه دڵی باڵ خوێناوی ههتا زهدهڵانی سوور ههتا خوێن دهبێ به سهوزایی ئهرێ کۆچ کردووی دیاری غوربهت ... دهزانی قاقاکهشت بوو به فرمێسکی قهتیس ماو له چاوانی چاوهڕوانیدا. دهڵێی گوڵه بهفری سهما پێکراوی له ئاسمانی عهز و تاسه دا نازانم... نا که پووش، پهڕی بۆ وهرزی سههۆڵبهندان و چلهی سوێند خواردوو وێڕادهگا؟ نهکا چوار وهرزی ساڵ دهنگی بههار به گوێچکهی بهفر و زریان و قهرچهی گهرما و سهمای برووسک و کۆلکه زێڕینهش نهگا.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
چوار ههنگاوی پشوو درێژ بهرهو رووناکی به سپایی ههنگاوی ههڵدێنا دهتگووت کۆی فرشتهکان له بهر پێی دا کڕنۆش دهبهن کهچی تهنیا کۆترێ بوو مهبهستی فڕین بوو بۆ بهرزایی زامی کۆڵێک وشهی لا بوو. دهیوت: (چۆن دهتوانم لێوی خونچه گوڵان بپشکوێنم نهکا رۆژێ له کازیوهی بهرهبهیان دا ڕێگهم پێ نهدهن نهکا رۆژێ زریانی دڕ ببێ به خۆرهی گیانم و گیانتان من ئهوینم نا ... له کهڕه نیسێ ههڵێم و له بهر پێی سهلهفیانی سیمان له سهر دا کڕنۆش بهرم) ئهم وشانهی تێیاندا توابۆوه یهک یهک بوون به ئاوار (من که عومرێک به شوێن کاروانی رێگهی سووری باوهڕمدا وهیلان بوومه و نهرم و نیان ههموو کهلێن و قوژبنهکانی رۆژههڵات و رۆژئاوام پێواوه عاشق وهک مهجنوون سادق و گرج و گۆڵ لهم رێگهدا...) چرکهیهک ههنگاوهکانی به جێ مان بوو بو کۆتره باریکهی تێک ههڵگلاو بوو بو شتڵ و نهمامی بێ ئاو که گهڵاکانی ههڵدهوهرن تێکهڵ له گهڵ دهریای فریوی شاقهل درێژان هاڤاڵانی فرچکیان به شوێن ههنگاوهکانی گرتبوو دیسان کانی بوو به رووبار و رووبار بوو به کانی. *** بهڵێ ئهو دهمێکه گوڵزارێکی بێ کۆتایی یه رووبارێکی له بن نههاتوو کۆلکه زێڕینهی ههموو وهرزهکانی ساڵ و نا ... نا با وردتر بڵێم خهڵکی گوندێک شارێک وڵاتێک به شوێن ههنگاوهکانی زهین و بیری دا رادهکێشێ ئهرێ خۆ وتبووی: وهجاخ کوێر نیم ههر بۆیه چرای بیری فووی پێدا نهکرا *سادقێک* سادقانه له جێی چرا ئهستێره و مانگ و ههتاوی به دووی خوێدا رهکێش کردوو بوو به گڵۆپی تاریکستان و ئهستێره و مانگی داگیرساند لێو به بزه پڕ له نووری دیدهکانی ئاڵای ههرمانی ههڵدا و ئێستاش ئهستێرهی وانهکانی له بهرزترین لووتکهکاندا دهدرهوشێنهوه باوهڕ بکهن... باوهڕ خۆیان دهڵێن: گهر بگهڕێینهوه سهردهمی گڕ و گاڵیش دهبینهوه رێبواری رێی رووناکی و چواردهستکی تاریکستان دهنێژین ئاخر چوار پارچهی لهشمان عاشقی رووناکین و بێزار له تاریکی وهک من تۆ ئهو و ئهوانی تریش... .
+ نوشته شده در ساعت توسط |
داستان كوتاه
نوشته:عزيز محمود پور ترجمه:حسن اشعري-نقده «قمري» پيش ازآنكه خون به كاسه چشمهايم سرازير گردد،مي بينمش،ليمو زير دست برادرهايش داد مي زندومي نالد.درد آميخته با ترسي مخوف،قطره قطره مرا مي آشامد.گوشم كيپ مي شود.صدايكسيبه گوشمآشنا نيست.هزارانواژه به مغزم هجوم مي آورند.رو به ظلمتي ترسناك بال مي گشايم.ليمو دوش به دوش من در پرواز است.به زمين خال خالي شده از برف مي افتيم ميغ ومه غليظي ما را در خود نهان مي كند. «پرش بده پشت بام ليمو». ليمو كبوتر رامحكم گرفته و دست به سروپيشاني اش مي كشد.كبوتر را پرواز مي دهد پشت بام وبه درون اتاق ميرود.مضطرب و نگران به كلاه فرنگي خانه ليمو نزديك مي شود .او را مي بيند كه در حال با فتن فرش است وهراز گاهي كمر راست مي كند و چشمهايش را مي مالد. «كاوه اين كفترم ماله تويه»؟ از صداي ليمو كه در راه پله را باز كرده بود از گرداب خيال بيرون آمدم.كبوتر غريبي بود.به پرواز درآمدم.ليمونميتوانست اشتياقاشراكتمان كند.با كبوترهاي من بر نشست...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط |
«مهــرانه» چکيده مقاله: در اين مقاله سعي بر اين است که کلمه مهر و معاني آن در
روزگار باستان و در بينشهاي مختلف مورد بررسي قرار گرفته و سپس به چگونگي پيدايش
اعياد ايرانيان باستان از جمله جشن مهرگان و روايت هاي مختلف در برپايي آن پرداخته
شود.بعضي از آداب ورسوم ايرانيان باستان در آسياي صغير رسوخ کرده و هنوز هم به
حيات خود ادامه مي دهد.از جملة اين رسوم مهرپرستي و تاثير آن در غرب و مناطق ديگر
مي باشد.همچنين سعي شده است تا سير تحول جشن مهرگان در طول تاريخ ايران مورد بررسي
قرار گرفته و نيز به نفوذ مهرگان در شعر شاعران ايراني پرداخته شود. مقدمه: بعضي از آداب و رسوم در بين ملتهاي باستان چنان ريشه دوانده
و رسوخ کرده است که با تحولات بزرگ اجتماعي نيز از بين نرفته و هميشه پايدار مانده
است و حتي وقتي که علت ايجاد آن رسم و عادت نيز از ميان رفته يا فراموش شده است
براي بقاي خود بهانه و علت ديگري يافته.سرچشمه ي بسياري از جشنهاي بزرگ را که در
ميان ملتهاي گوناگون امروز مرسوم است،در زمانهاي پيش از تاريخ مي توان جستجو
کرد،علت بر پا داشتن اين جشنها اغلب از ياد رفته و بهانه هاي تازه تري بجاي آنها
قرار گرفته است.از خصائص بشر است که به عادات خود دل بسته و تا آنجا که با
احتياجاتش منافي نباشد آنها را حفظ کند ويا اينکه با نيازهاي جديد خود منطبق سازد
و براي حفظ آنها اصرار ورزد و همين پافشاري در حفظ يادگارهاي ديرين نشانه ي دوام و
بقاي روح ملی ايشان است.ايرانيان،بسياري از خصائص ملي خود را نگه داشته و چون
ميراثي گرانبها آنها را حفظ کرده اند.از جمله
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط |
+ نوشته شده در ساعت توسط |
«آیتی از پس کوچه های
کودکی ام» يک شعر از کاوه حسن پور و ترجمه ی حسن اشعری حلاوت آوازهای مادر بزرگ می نوازد کوزه ی قلبم را و باران خواب می افشاند باران پخشان* است و از گیسوان آفتاب مدیون منظر درخت و شکیبایی برف. می گفت: به هنگام روئیت فرشته دست برگیرید از خواب خدا و
سرود عشق، تا در کناره های زمزمه ی کاکل و نارسیده بهِ تماشایی گردد منزلگه تان. کاش می پرسیدم فرشته از کدامین سو می آید تا من در الهام و
معراج می شناختم راه رمان و کلبه ی شبانه ی واژه هایم را! می گفت: گناهیست شِگرف ماه و هلهله ی بوسه و آلاله را
دیداری نباشد با مهتاب شب کاش می دانستم هاله ی برف و شراب در قبله ی خدا گل خنده ی
کدامین فصل اند!؟ آه چه سان از غمباران واژه در یابم پیامی از پرتو آفتا ب و
خوشبختی! مبادا به ضیافت مان آید و سرآغاز فروردین را سرودی نارنجی
به ارمغان آرد ما را! به کجا شد پاسخ سالهای فرو شکستن و پنجره و شیشه؟ چرا راه نمی دهند سر کِشم به شبهای شیون و آواز ِ بزرگ
دختران تا خنده ی تنهایی و انتظارم را گم می کردم در باغچه ی شهوت و روءیا و غبار
نشسته بر این شهر بر می نشست از یال های شکسته ی آفتاب بربام آینده و شعر. شعر را چو قامتی والاتراست
از بالای غربتکده ی ابر! پس چرا ره نمی
دهند من و کودکی هایم رها گردیم از کوچه های نور و صدف؟! بگذارید مرا، بگذارید مرا سرآغاز یادگارهای مادر بزرگ را بر نیاغازم از
اشکهای نا امیدی ستاره... حسن اشعری 26/5/1387 · نثر مقابل نظم
+ نوشته شده در ساعت توسط |
ئايةتصک لة کؤپانةکاني منداپيم کاوة حةسةن ثوور شيلةي طؤرانييةکاني داية طةورةم دةست بة طؤزةي دپم دادصنن و باران خةوي
لصدةکةوص. باران ثةخشانة و لة ثرضي هةتاو دا قةرزداري هةيئةتي درةخت و سصبووري بةفر دةيطووت: لة کاتي ديتني فريشتة دا دةست لة
خةوني خودا و سروودي عيشق هةپطرن با لة کةناري ضريکةي کاکؤپ و کاپةبةي دا جصتان
ديار بص. بريا ثرسيبام فريشتة بة کوص دادص تا من لة
ئيلهام و مصعراج دا إأصطاي أؤمان و تةوصپي شةواني وشةم ناسيبا! دةيطووت: طوناحة مانط لة سةرسوأمان دا بص و
هةلهةلةي ماض و هةپاپة تاقةتي ديداري تريفةيان نةبص. خؤزطة زانيبام خةرماني بةفر و شةأاب لة
قيبلةي خوا دا زةردةخةنةي کام وةرزن؟! ئةدي ضؤن لة خةمباراني واذة، خةبةري ثرشةنطي
خؤر و بةختةوةريي بزانم! نةکا لصمان ميوان بص و بؤ سةرةتاي خاکةلصوة
سرودصکي نارنجيمان بؤ بصنص! ئةدي تةکليفي ساپاني شکان وثةنجةرة و شووشة
ضي لصهات؟ بؤ ناهصپن سةر بة شةواني طريان و طؤراني
طةورة کضان دا کةم تا ثصکةنيني تةنيايي و ضاوةأوانيم لة باخضةي شةهوةت و خةياپ دا
ون کردبا و تؤزي ئةو شارة بة ياپة شکاوةکاني کازيوة دا لة سةر سةرباني ئايندة و
شصعر هةپنيشتبا. خؤ شصعر قةپافةتي لة باپاي غوربةتخانةي هةور بةرزترة! ئةدي بؤ
أصطة نادةن من و منداپيم بة کؤپاني ثأشةنط و سةدةف دا دةرباز بين!؟ دةلصم طةأصن دةلصم طةأصن با سةرةتاي يادطارةکاني داية
طةورةم بة فرمصسکي نةهامةتيي ئةستصرة دةست ثص نةکةم...
+ نوشته شده در ساعت توسط |
پێشهكی:ههرچهند دێموكراسی له جیهانی ئهمڕۆ بۆته چهمكێكی باو، بهڵام هێشتا پێناسهكردنی، كێشه خوڵقێنه. لهم جۆره بابهتانهدا، سهرهتا به بهخشینی چوارچێوهی تێڕوانینێكی گشتی به خوێنهر دهست پێدهكهنو دواتر دهست دهدهنه جیاكردنهوهی یهكه تایبهتییهكانی حكوومهتێكی دێموكراتیك به پرسگهلی جیاوازهوه. ئهم بابهتانه رهنگدانهوهی بیرو بۆچوونی زۆربهی تیۆریسیهنهكانو شێوهگهلی باو له زۆربهی كۆمهلگا ئازادهكانن كه ههنووكه له ژێر سێبهری سیستمگهلی دێموكراتیكدا چرۆ دهكهن. ههرچهند جیاوازیگهلێكی بچووك له نێوان حكوومهته دێموكراتیكه جۆراوجۆرهكانی جیهاندا بهدی دهكرێ، بهڵام هێندێك پرنسیپو شێوازی تایبهتی لهئارادان كه دهوڵهته دێموكراتیكهكان له جۆرهكانی دیكهی دهوڵهت جۆی دهكاتهوه. دێموكراسی چیه؟دێموكراسی له چهمكی یونانی"دێموس" به واتای خهڵكهوه هاتووه، له حكوومهته دێموكراتیكهكاندا ئهوه خهڵكه بهسهر یاسادانهرو دهوڵهتدا حكوومهت دهكا. ـ دێموكراسی سیستمێكه كه گشت هاووڵاتییان ، چ راستهوخۆ چ ناراستهوخۆ ههروهها له رێگهی نوێنهرانی ههڵبژێردراوی خویانهوه، لهدهسهڵات كهڵك وهردهگرنو ئهركه مهدهنییهكانی خۆیان بهڕێوه دهبهن. ـ دێموكراسی، له كۆمهڵێك رێساو شێوازهوه پێكهاتووه كه داكۆكی له ئازادیی مرۆڤ دهكهن. دێموكراسی جێگیركردنی ئازادییه. ـ دێموكراسی، لهسهر بناغهی حكوومهتی زۆرینهو پاراستنی مافه تاكهكهسییهكانو مافی كهمینهكان راوهستاوه. ههموو دێموكراسییهكان لهگهڵ رێزدانان بۆ ویستی زۆرینه، پارێزهری سكوڕی مافه بنهڕهتییهكانی تاكهكهسو ههروهها گروپگهلی كهمینهن. ـ دێموكراسییهكان به نیسبهت پێكهاتنی دهوڵهتی ناوهندیی بههێز وشیارنو به مهبهستی كهڵهكهنهبوونی دهسهڵات(decenteralization) بهسهر ئاستگهلی ئهیالهتیو خۆجێیی دابهشی دهكهن، بهڵام بهو پێیهی كه دهوڵهته خۆجێییهكان تا ئهو ...
ادامه مطلب
+ نوشته شده در ساعت توسط |
چندشعراز: عبدالله پشیو ترجمه : حسن اشعری – نقده شعروتاج وقتی سربرشانه ام مینهی سلطان سرزمین پریانم چون می افروزی یاقهرمیکنی شاعرجهانی رنج وحرمانم هرچندتاج وشعر،تا دنیا دنیاست به مانند شمع یاسیه باداند دردستان ما ای نازنینم خوش دست ورام اند ***************** توقطره ی شبنمی بربرگ عمربهار دخترشبی ای محبوب من دوری می کنم ازنزدیکیت برومیچکی برسینه ی خاک. ************************ُ امید هنگام که درقله ها ،بربلند یها می پیچد کولاک وتوفان برقامت دارو درختا ن اندوهت مباد در پایین دستها اندر دره ها میرویند ازخا ک گیاه نورس با جوا نه ها. تردید نیمه شب به زیررگبار رشته های بارا ن وصاعقه میعادی هست مرا. چون میرسم به وعده گاه کف دستی میگردد قایق به توفانم. یک قامت شعرو شمیم ومهتاب می پیچد به اندامم. میشود پناه پیشانی من دامنی. درتردیدم چرا؟ چون نروم کسی چه میداند کی دگرباردیوانه گی به پروازم می آورد و مرادست میدهد فرصت بازافروختنی . خداوندابه من عمری دگرده همچوعمرگل عمرپروا نه راضیم حتی به یک وجب خاک آزاد ورها،نه چون بیگانه.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
به شا عری که شعراو زند ه گیست و زند ه گی اش فرصتی برا ی رهایی به (ک – ح ) ای آ شنا ی خوب من با من بگو ازراز زند ه گی ز ین راه بی پا یا ن وین گذ رند ه عمر پرشتا ب درعصریخبند ا ن عشق وشکوفا یی گلها ی کا غذی درروزگا ری که عشق را (درپستو ی خا نه نهان با ید کرد) آ ری بگومرا کی میبریم ره به آستا ن روشنی زین دیجورشب تا ریک آ ...ی شاعر سرود زند ه گی که هرکلا مت آ یتی ست ازرها یی وفرصتی برای گریز ازحضوروهن مرا خود توبگو کی میرسد نوروزما سفره ای بیارا ییم ازهفت سین عشق ونان تا د گربار کودکان این دیا ر به خوا ب نبینند پرواز بادبادکها ی رنگین شان را و نان و آزادی به ضیافت نشیند سفره ی بینوا یان را ؟ ( م . ح . ا )
+ نوشته شده در ساعت توسط |
چندشعراز: عبدالله پشیو ترجمه : حسن اشعری – نقده شعروتاج وقتی سربرشانه ام مینهی سلطان سرزمین پریانم چون می افروزی یاقهرمیکنی شاعرجهانی رنج وحرمانم هرچندتاج وشعر،تا دنیا دنیاست به مانند شمع یاسیه باداند دردستان ما ای نازنینم خوش دست ورام اند ***************** توقطره ی شبنمی بربرگ عمربهار دخترشبی ای محبوب من دوری می کنم ازنزدیکیت برومیچکی برسینه ی خاک. ************************ُ امید هنگام که درقله ها ،بربلند یها می پیچد کولاک وتوفان برقامت دارو درختا ن اندوهت مباد در پایین دستها اندر دره ها میرویند ازخا ک گیاه نورس با جوا نه ها. تردید نیمه شب به زیررگبار رشته های بارا ن وصاعقه میعادی هست مرا. چون میرسم به وعده گاه کف دستی میگردد قایق به توفانم. یک قامت شعرو شمیم ومهتاب می پیچد به اندامم. میشود پناه پیشانی من دامنی. درتردیدم چرا؟ چون نروم کسی چه میداند کی دگرباردیوانه گی به پروازم می آورد و مرادست میدهد فرصت بازافروختنی . خداوندابه من عمری دگرده همچوعمرگل عمرپروا نه راضیم حتی به یک وجب خاک آزاد ورها،نه چون بیگانه.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
تنها به خود نمی خواند آسمانم زانکه ستاره ای نیست مرا روشن سازد ره کاروانم را. به خود نمی پذیردم جنگل زانکه درختی نیست مرا به تابستان داغ این زمین گرگرفته بیاسایم درسایه سارش. خاک ام به خود نمی خواند زانکه مرا نیست یک وجب زمین و مشتی خاک برآن برافرازم پرچم میهنم را. انسان ام به خود نمی پذیرد زانکه مرا نیست قلبی لالایی بخوانمش واژ گان عشق و رنگ خوابهایم را. تا در شبانه های دیروز، امروز وفردا ازدر درآیدم آرزویی گام به گام ره سپارم بی خستگی تا سرمنزل عشق ونوس.
+ نوشته شده در ساعت توسط |
محمدامین شیخالاسلامی مُکری ملقب به هیمن (به معنی متین) و یا هیمن موکریانی (زاده بهار سال ۱۹۲۱، درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۸۶ در ارومیه) شاعر، مترجم و نویسنده کرد بود.
زندگی
وی در روستای شیلان آباد از توابع مهاباد در شمال غرب ایران دیده به جهان گشود. پس از به پایان رساندن آموختن در خانقاه شیخ برهان در شرفکند، هیمن در سال 1942 همراه با دوست خود هژار به جمعیت احیای کرد (کومهلهٔ ژیانهوهٔ کورد) پیوست. در جمهوری مهاباد (ژانویه تا دسامبر ۱۹۴۶) به عنوان شاعر ملی جمهوری کردستان ملقب شد و منشی حاجی بابا شیخ، نخست وزیر آن جمهوری گشت.
پس از سقوط جمهوری، هیمن به شهر سلیمانیه در کردستان عراق پناهنده شد و در آنجا اقامت گزید. در آنجا دستگیر شد ولی مخفیانه به لاچین بازگشت. پس از قرارداد آشتی ۱۱ مارس ۱۹۷۰ میان مبارزهگران کرد و حکومت عراق، هیمن به بغداد رفته و در آنجا اقامت گزید و عضو فعال فرهنگستان علوم کرد شد.
هیمن پس از سرنگونی پادشاهی پهلوی (۱۹۷۹) به صفوف پیشمرگان حزب دموکرات کردستان ایران پیوست و تا کنگره چهار در حزب باقی ماند و بعد از آن خود را به حکومت جمهوری اسلامی ایران تسلیم کرد و در ایران یک انتشاراتی کردی به نام انتشارات صلاحالدین ایوبی در شهر ارومیه برپا کرد. آن انتشاراتی از بهار ۱۹۸۵ یک فصلنامه فرهنگی به نام سروه (نسیم) به چاپ میرساند که هیمن تا زمان درگذشتش مسئول آن فصلنامه بود.او قبل از انقلاب مردم ایران در سال 1357 هیمن در روزنامه کردستان که در تهران منتشر میشد، همکاری میکرد.
هیمن در روزنامههای کوردستان، ههواری کورد (فریاد کرد)، ههواری نیشتمان (فریاد میهن)، گروگالی مندالان (قیلوقال کودکان)، آگر (آتش) و ههلاله (لاله) نیز مینوشت
+ نوشته شده در ساعت توسط |
«جمهوری سکوت»
من از جمهوری سکوت سخن می گويم
سالهاست
خيابان وکوچه ی انباشته ی گوشم
آشفته وشوريده
تشنه ی جرينگ جرينگ النگوی دست آواسراييست
سالهاست
شهر خفقان گرفته ی ديار شعرم
گسسته خط تلفن واژه هايش و
پنجه ی تنهايی رها نمي سازد گلويم را
سيه زمانه ايست
زنان آرزو مدفون گشته درمه تيره ی چادرهايشان
دختران شب پوش مهتاب شب پرزده از
لانه ی لبهايشان
مشتاقانه
در عزای آزادی و
عزای عشق و
در هراس سنگين سکوتشان
تمنا می کنند ميوه ی درخت صدا را
تا نسيم دست آوايی
وزيدن گيرد و
بلرزاند صنوبر خشکيده ی قامتشان را
مردان زندگی تلف نموده آرزوهای سترون
در جیر جیر حسرت وآرزوی سوخته شان
لب سوزان وگوش عطش ناک شان
خيره می شود چشمه ی دهان يکديگر را
غرق در خواب
به خواب می بينند جشن هياهو را...
من از جمهوری سکوت سخن می گويم
******
صدا بشارت تجديد حيات زندگيست
در حنجره ی سکوت خيابان وکوچه
صدا رنگ شرم نشسته بر گونه های سرخ
عشق است
در شاهرگهای ميعاد
نت های آواز باران است
ترانه می نگارد گوش طبيعت را
صدا،
روح ناقوس بيست وچهار
«چوار چرا» ی مهاباد است
وخاموشی
قرچ وقروچ چوبه هاي دار ده فروردين
بيست وپنج
در معبد دلهای ما تا ابد
طنين خواهد افکند
دينگ ... دانگ...
صدارمز قفل زندان ماندلاست
سراغ از زنجيرهای زنگار گرفته زاگرس وآرارات گرفتم امروز
صدا واپسين آواز عروسک شيشه ای و
آخرين نفسهای کودکان حلبچه است
وخاموشی رنگ سکوت و
سرشار از توطئه خفته در پيرامونم
******
گستره ی دريايی را اگر
برنياشوبد تموج صدايی
گرداب خموشی نفس نفس
با وافور خفقانش خواهد بلعيد
در قفس حسرت بال گشوده
عشق
نباشد بغبغوی کفتر يک عشق رها را بال پرواز
در پرده های ساز نوين دست سروده ای اگر
آهوان رميده ی عشق را گلوی نتی
برنيايد ترنم آوازی
در عرصه ی روزنامه ای اگر
سمند نفسهای انسان معاصر
رهای رها به پرواز در نيايد بال عصيانش
در شيشه بند زندگی پر از
تابوی
خدايان وآدميان واندوه خاک مقدس
صدای تهديد و سنگ دست انديشه نوين
در هم نشکند بت خموشی را ...
اگر...
اگر...
اگر...
دختران و زنان جمهوری سکوت اگر
در سايه سار سنگين درختان ستبر و
دندان خنده آسای کرو کوديل عدالت و
گل باران شوم عروسی سنگ سار
سيروان...سيروان
با دستان موج باران صدا
فرو نريزد ديواره ی سده ی باستانی زمان را
اگر...
اگر...
اگر...
زنبور عسل کندوی
کوه بزرگ قلبم را
اينگونه
شوق پرواز و
صفير رها شدن می آيد.
زانکه هر کو نظاره می کند در گلزار رنگارنگی
شانه ی عسل شعرستان عمر را
نمی دهند مجال چشيدن طعم پرواز بوسه ای
انارستان خواب و آرزوهايم اينسان
در باغچه ی کهن خاک وتنگه ی مشرقی ام
فسرده وپژمرده خاکستر آتشدان
خدايان قدرت و تابوهای متبرک می شوند
تاريخ تاريخ
گناه گناه
کوله بار مرگ مشرقی ام بر دوش و
روزنامه های پيرامونم
کدوهای سياه بلال اند و
يارای مقابله شان نيست بانگ تازه ی مرا
******
من از جمهوری سکوت سخن می گويم
آنگاه که
در مزرع خاطره وباغچه ی انديشه ی ما
دوران دوران جهالت و جنگ و اهرمن کاشته اند
رگبار نيرنگ و انجماد مغز و
سنگ باران است مرا و
شمشير قلب زنگار گرفته ی ايدئولوژيست
باغبان من!
ميوه ی جاودانی ام گرسنگی و
آواز بلبل فصلم سکوت است وخموشی
******
صدا هلهله ی باران لطيف ساقدوش
رنگين کمانست
عروسی باغچه ی پژمرده وتشنه ی روح را
نفسهای بهارانست و خوش خوشان بوسه ی
دوست داشتن ما
لبهای فسرده جمهوری عشق را
شکوفايی حيات مي بخشد
صدا جوشش چشمه ی خفقان گرفته عشق
بانوهاست
آنگاه که چنگال سرخ يخبندان
شرم وحيای قانون و ديجور شب
کفتر سپيد بال گلويشان را
غرق شکوفه های سرخ می سازد.
******
صدا،
زلف پريشان سروده های به گل نشسته ی من است
هنگام که پروانه ی خاطره هايت
می نشيند بر آن
زنگ تلفن خاموش اندرون
خيالست مرا
وقتی که دست آرزو ونسيم نفسهايتان
مي جنباند گهواره ی طفل بی حوصله ی شعرم را
صدا،
سنگ دست کودکان دشوار واژه های منست روان
به سوی هراس پنجره ی سلاطين
مي خواند سرود در هم شکسته شدنشان را
هنگام که دوربين روزنامه ها را
يارای نگاه کردنشان نيست
******
صدا آوار سکوت و
گردباد ندامت خداوندگارست در خويشتن
وقتی که خدايان زمينی
انگشتانه گناه و
نقاب رخساره ی شمشيرهاِشان نموده اند
طعام سفره ی رنگين سياست و
دروغ دروغ خوشه ی شاد باش گرسنگی می زنند
سينه ی آهستان انسان را و
گلباران عروسی مرگش می سازند
صدا،
افسون قلم شيدای
نيچه است
وقتي که در ميديای زرتشت
می نوشت خبر مرگ تابوها را
صدا ...صدا...صدا
******
هر چيزی زنده به نيروی صداست
باد،چشمه،رود،پرنده
نی « قاله مه رِه»
پنجه ی بسته ی حنجره ی آدمی را
طنين آوازی برنيايد می ميرد!
آنانی که از باران صدا می پژمرند و
می شکافد کاخ کسرايشان
تنها باغ رنگين خدايان
قدرت است و
باغبانان پس مانده طلب
مدام نفسهای مارا
گوش می خوابانند و
بو می کشند واژه های ما را
و در گلدان لب پنجره ی بسته
عشق وميعاد ما
ميکارند خار قانون وحشت را
من از جمهوری سکوت سخن می گويم
******
خواب سپيده دم جنگلی را اگر
نوای نی نسيمی وزيدن گيرد و
شبنم آوازی برافشاند رخساره ی درختانش را
بي درنگ باشه قفسی او را بال می گشايد
در خاموش برف بهمن اگر
رد صدايی بال دار در هم شکسته باشد هراس راه را
بی درنگ چنگ سرخ کرکس قانون
سر در پي اش خواهد نهاد
******
دريغا اينک در جشن سکوت
می کاوند
پستوی اسرار خانه ها را
آغوش خالی سفره وقلب سوخته ی نسار کوه را
نفس کوله بار و راز جامه ی زنان و
بستر تب گرفته ی بيمار،گهواره ی کودک غرق در خواب و
درون ...
آزار...آزار...
انگار پژواک روح سرکش
ساتالايتی را شکار می کنند!
من از جمهوری سکوت سخن می گويم...
آنانی که از باران صدا می پژمرند و
می شکافد کاخ کسرايشان
تنها باغ رنگين تابوهايند و...
افسوس! افسوس!
عيان اند امروز
قلمهای سير گرسنه ی خودی
که بر سر سفره ی
سرشار از رنگ و لبريز از سکوت آنها
ميزيند
از اين است هر از گاهی دست گرم اشعارم
مي کوبد بر زنگ سکوت عشق و
بر حذر می داردشان
از حضور دسته گل نرگسی بر ميز حاکمان و
بر لبان پر فرياد زخم عشق وآزادی ما
نشستن به خاموشی...
عده ای در سايه سار دلارستان اين فصل
تهی از عمر زندگی می کنند و
مي بينم گاه به گاه
از عينک سياه قدرت می نگرند
کودک عاصی شعرم را و
دروازه باغچه ی باز شهر را
مي بندند به رويش
از ترانه ی عشق گم گشته ی غزلم
عصيانگری می سازند
با شعر پوچ کوته نظری
با زهر سکوت و دهان خالی
وا پس نگريهايشان
از دختران زلف نگون سار قصيده ام می سازند
تئاتر سنگ سار ازسنگ سکوتشان
من از جمهوری سکوت سخن می گويم
من از جمهوری سکوت سخن می گويم .
+ نوشته شده در ساعت توسط |
