محمدامین شیخ‌الاسلامی مُکری ملقب به‌ هیمن (به‌ معنی متین) و یا هیمن موکریانی (زاده‌ بهار سال ۱۹۲۱، درگذشته ‌۱۶ آوریل ۱۹۸۶ در ارومیه) شاعر، مترجم و نویسنده‌ کرد بود.

زندگی

وی در روستای شیلان آباد از توابع مهاباد در شمال غرب ایران دیده‌ به‌ جهان گشود. پس از به پایان رساندن آموختن در خانقاه شیخ برهان در شرفکند، هیمن در سال 1942 همراه با دوست خود هژار به‌ جمعیت احیای کرد (کومه‌لهٔ ژیانه‌وهٔ کورد) پیوست. در جمهوری مهاباد (ژانویه تا دسامبر ۱۹۴۶) به‌ عنوان شاعر ملی جمهوری کردستان ملقب شد و منشی حاجی بابا شیخ، نخست وزیر آن جمهوری گشت.

پس از سقوط جمهوری، هیمن به‌ شهر سلیمانیه در کردستان عراق پناهنده‌ شد و در آنجا اقامت گزید. در آنجا دستگیر شد ولی مخفیانه به لاچین بازگشت. پس از قرارداد آشتی ۱۱ مارس ۱۹۷۰ میان مبارزه‌گران کرد و حکومت عراق، هیمن به بغداد رفته و در آنجا اقامت گزید و عضو فعال فرهنگستان علوم کرد شد.

هیمن پس از سرنگونی پادشاهی پهلوی (۱۹۷۹) به‌ صفوف پیشمرگان حزب دموکرات کردستان ایران پیوست و تا کنگره‌ چهار در حزب باقی ماند و بعد از آن خود را به حکومت جمهوری اسلامی ایران تسلیم کرد و در ایران یک انتشاراتی کردی به نام انتشارات صلاح‌الدین ایوبی در شهر ارومیه برپا کرد. آن انتشاراتی از بهار ۱۹۸۵ یک فصلنامه فرهنگی به نام سروه (نسیم) به چاپ می‌رساند که هیمن تا زمان درگذشتش مسئول آن فصلنامه بود.او قبل از انقلاب مردم ایران در سال 1357 هیمن در روزنامه کردستان که در تهران منتشر می‌شد، همکاری می‌کرد.

 آثار هیمن

• "تاریک‌ و‌ روون"، مجموعه‌ اشعار 1974
• "نالهٔ جودایی"، مجموعه‌ اشعار 1979
• "پاشه‌روکی ماموستا هیمن"، مجموعه‌ مقالات، مهاباد 1983
• "چه پكيك گول و چه پكيك نيرگز"

هیمن در روزنامه‌های کوردستان، هه‌واری کورد (فریاد کرد)، هه‌واری نیشتمان (فریاد میهن)، گروگالی مندالان (قیل‌وقال کودکان)، آگر (آتش) و هه‌لاله (لاله) نیز می‌نوشت

((تبعيض در ادارات و موسسات دولتي و علل آن از لحاظ علمي و روانشناختي   ))                                            حسين فرجي –کارشناس روان شناسي، نقده

امروزه  بحث تبعيض در ادارات و موسسات دولتي در سطح  کشور به مقوله رايج و شايع تبديل شده است بنابراين جا دارد که در خصوص  اين پديده ، تحقيقات و بررسي هاي علمي و جامع انجام  گيرد و نتايج آن به خوبي تجزيه وتحليل و پراکتيزه گردد. در وهله اول بايد تبعيض را به عنوان  يک واقعيت  مسلم قبول داشت و درصدد يافتن راهکارهاي علمي براي زدودن آن بود. باانکار اين امر نمي توان به حل اين معضل پرداخت. بر همين اساس اصولا  در هر جايي که تفاوت و تنوع باشد، تبعيض هم مي تواند وجود داشته باشد . لذا بايستي براي رفع آن به تفاوتها و فرقهاي  موجود توجه ويژه ای مبذول داشت و با توجه به اين فاکتور درصدد يافتن راه حل اصولي برآمد.

به لحاظ روانشناختي ميزان روابط عاطفي بين افراد به فاکتورهايي مثل زبان، فرهنگ و آئين بر مي گردد ، يعني هر چه افراد اجتماع از لحاظ فرهنگي و اجتماعي و زباني همگون تر باشند مي تواند منشاء روابط صميمانه تري باشد و اين مهم مي تواند در حوزه کارکردي هم موثر باشد. به اين معنا که اگر در اداره اي يک کارمند به گروه فرهنگي خاص و ارباب رجوع به گروه فرهنگي خاص ديگر تعلق داشته باشد، کارمند هر چه مخلص ، درستکار، صديق و به دور از تعصب باشد باز نخواهد توانست نيازها و خواسته هاي ارباب رجوع را برآورده سازد، در واقع خدمات انجام گرفته تحت تاثير روابط بين فردي قرار گرفته و حتي مي تواند بر ارزش کار و ميزان رضايت فردي هم تاثير گذار باشد. اين مساله را در بسياري از موارد با بکارگيري نيروي همگون با ارباب رجوع که به آساني مقدور مي باشد مي توان حل نمود ، لذا بکارگيري  نيروي انساني ، بخصوص در ادارات و مدارس نبايد صرفا بر اساس نياز سيستم و خواست گروهي، فرهنگي و زباني خاص باشد بلکه بر اساس نياز و خواسته هاي بوميباشد. بنابراين يکي از  مواردي که مي تواند سطح رضايتمندي ارباب رجوع را فراهم کند توزيع نيروي انساني و مالي عادلانه و به نسبت جمعيت زباني و فرهنگي هر منطقه باشد.                                  

علت ديگر تبعيض ــ-تعصب- مي باشد.

تعصب  اصولا مختص به جوامع عقب افتاده است، هر چه جوامع عقب افتاده تر باشند به همان نسبت متعصب تر هستند. مشکلات قومي و مذهبي در کشورهاي شرقي نشانگر همين واقعيت است و از طرفي کمبود مشکلات از اين قبيل در اروپا نيز تاييد بر اين مساله است. لذا تبعيض عمدتا در جوامع عقب افتاده و کمتر رشد يافته مشاهده مي گردد  وبراي رسيدن به جامعه آرماني و بدون تبعيض بايستي در جهت رشد و ارتقا فرهنگ عمومي مردم اقدامات اساسي صورت گيرد و زمينه همه گير براي رشد جامعه از لحاظ فرهنگي فراهم گردد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

نابرابري و عدم توزيع عادلانه منابع لقتصادي و نيروي انساني و بکارگيري اين منابع بدون در نظر گرفتن مسائل بومي و زباني و فرهنگي خود باعث رواج و توسعه عصبت و تعصب  در جامعه مي گردد. و نهايتا در طي پروسه اي به بازتوليد تبعيض در اجتماع مي انجامد. نابرابري  و بي عدالتي در بکارگيري منابع اقتصادي و انساني از يک طرف اين باور را در فرهنگ غالب  به وجود مي آورد که استفاده از اين منابع حق مسلم آن است و ديگران حق استفاده  يا بهره وري ازآن را ندارد که خود اين امر منجر به تعصب و نهايتا تبعيض مي گردد. رفته رفته اين عقليت چنان در لايه هاي متفاوت اجتماعي رسوخ مي کند که به يکي از هنجارهاي منفي و مخرب تبديل مي گردد که در خيلي از مواقع حاکميت هم ياراي مقابله با آن را ندارد و در نهايت اين باور به ابزاري براي تعامل با ديگران تبديل مي شود که  در بلند مدت يک فاجعه و گسست اجتماعي  را بدنبال دارد. از طرف ديگر فرهنگ و زبان زيردست که اين همه بي عدالتي و حق کشيها را تجربه مي کند خود دچار نوعي ازتعصب  افراطي نسبت به فرهنگ غالب مي گردد و نهايتا اين سيکل معيوب همچون يک صده ي اخير ادامه مي يابد و دائما در حال بازتوليد است مگر اينکه با برقراري عدالت اجتماعي ، فرهنگي و سياسي اين مرحله را به تاريخ سپرد و فصل جديد ي از تعامل را با همديگر گشود.